Romanlar, Abdallar, Elekçiler, Domlar, Lomlar, Mırtipler! Çingene olarak adlandırılan veya kendisini Çingene olarak kabul eden herkes! Burası sizin siteniz.
Fotoğraflar
Deniz Ersoy-Foto Anlatı: Çınar-Kocabaş Köyü Abdalları
''Bir toz yığını bu kent'' diyerek yol alıyorsunuz Kocabaş'a giderken. Demokrasi Mahallesi halkı gündoğumu ile birlikte Pancar tarlasının yolunu çoktan tutmuş bile.Yolların en güzel yanı, yeni dostluklara kapı aralaması; gönül gözü ile görenlerin dünyasına. Çiftlik yolu engebeli ve bolcana tozlu, bir de sakınılması gereken köpekleri... Tarlaya vardığımda , erkenden kesilmiş ve öbek öbek biraraya toplanmış pancarlar yüklenmeyi bekliyordu. ''En fazla bir ay sürer bu iş , sonra yine açız!'' dedi biri. ''Günde 15 liradan nolacak ki? Koca bir kış! Kömür mü alsak, boğaza mı...?''. İricene açılmış gözlerle, ardarda sıraladı unutulmuşluğu. Çeribaşı aldı sözü ''Pancarın teki yaklaşık bir kilo... Günde oniki saat; hem kes, hem de yükle!'' ''İnşaatlarda da çalışıyoruz iş buldukça.''
O an gözüme takıldı, oturduğu yerden sessizce konuşmaları dinliyordu. Güneşin etkisi ile alabildiğine kıstığı gözleri tek bir kişiye odaklanmışdı: annesine. ''Adın ne?'' gözlerini indiriverdi, ''Çınar! Adı Çınar ablası'' dedi annesi. Sözü, E... aldı , ''Artık hurdacılıkta yapamıyoruz. Diğer kasabalara ''hurdacılar ve seyyar satıcılar giremez'' yazmışlar. Hurda toplayıp kışın idare ediyorduk şimdi o da yok! Ne yapalım? Hırsızlık mı?''. Konular konuları açıyor, herkes kendince anlatıyor ne varsa. Göz ucuyla Çınar'a bakıyorum, sıska ellerinin arasında tuttuğu boş kola şişesini eğip büküyor, kulağı anlatılanlarda. ''Zatüre hastasıyım ama çalışmayıp da ne edicen ? Yeşil kartım var ama ilaçla bitmiyo ki, gıda ...'' Tozu dumana katarak gelen traktörün motor homurtusu seslerimizi bastırırken, oluşan sis perdesinin sabırla kalkmasını bekliyoruz. ''Ne dedin abla? Duyulmuyor!!'' ''Yeşil kartı da kaldıracaklarmış, diyom ki gari o zaman ölelim!!''. Ne diyebilir ki insan, bilinemezliği bol cebir sorularına. Hani bir ipucu olsa, belki problemi çözmek için bir adım atılacak, ama...
''Ne kadar perişan halin,
Bahçede mi soldu gülün
Gel seninle arayalım
Derdimize çare bülbül''
H...'nin cep telefonunun sesi sonuna kadar açık : ''Neşet Baba'yı çok severiz'' diyor . İster istemez çevreyi saran tülsü bulutlar gözlerde kalıcılaşıyor. Çınara bakıyorum, yaklaşmak için bir bahane bulmalı desem de, o daima gözlerini kaçırarak kendine dayanak yaptığı pet şişeyi sıskacık ellerinde büklüm büklüm etmekle meşgul.''Nasıl yaklaşılır sana Çınar? Dünyanın kıçında yaşayanlar kimsenin umurunda değilken ve sen herşeyin farkındayken, nasıl ...?''
''Haadinn... Bunu da doldurup yemek molası verelim!!'' çağrısına, Taylan'ın ''çiçekci kız bakkk bana...'' şarkısı eşlik ediyor, gülümsemeler oluştu bile, ''amannn... Ağlasak değişen ne, gülelim gitsin!''. Oysa öyle derindeki herşey ,yüzlerce yıldır tüm birikmişliği ile. ''Biz de yardım edelim size, di mi Çınar?'' bir kıpırtı yok! '' Anneni çalışırken çekmek istermisin Çınar?'' yüzüme bakıp gülümsedi. ''Hoş geldin dünyaya küçük adam'' deyiverdim içimden. Kısaca verilen teknik detayları dikkatle dinledikten sonra, objektifi annesine doğrulttu ve elini çekmeden bastı deklanşöre... Bastı deklanşöre! Uzaktan ''Beni de çekkk!'' dedi biri, bana döndü '"Fotoğrafçı sensin, karar senin!". Sevinerek birkaç poz da başkasını.... ''İstanbul da bastırıp yollayacağım sana'' dedim, o da başıyla onaylayıp gülümsedi. Sonrasında biz de katıldık pancar atmaya.''Siz çalışmayın siz bizi çekin şöhret oluruz belki'.' Hep birlikte gülüyoruz sonrasında. ''Hasat sonrası düğünler başlar, bekleriz mutlaka gel!'' ''İnşallah!'' ''Haber ederiz sana!''
''Tamam!'' '' Aralıkta gel !!'' ''İnşallah!'' diyerek vedalaşma sona eriyor . İstanbul yolunda aklımda sadece Çınar var, kısılmış gözkapakları ve derin sessizliği. Bir de, anasının göğsüne başını dayayış anı. ''Demokrasi mahalle'' halkının varolma savaşımından kısacık bir anlar toplamıydı yazdıklarım. Kimi anları saniyeler kadar kısa, kimi anları ise, ortaçağ ağırlığını hissettirecek kadar uzun ve bitmek bilmeyen...
