Dünya

Hindistan'ın Çakal Avcıları: Narikuravarlar 07/06/2010

Hindistan’da yaşayan Çingene gruplarından birisi olan Narikuravarlar, isimlerini çakallardan alıyorlar. Hindistan’ın bilinen en eski Tabiat İnsanı gruplarından birisi olan Narikuravarlar, çakal avcılığındaki ustalıklarından dolayı, Tamil dilinde çakal anlamına gelen “Nari” ve insan anlamına gelen “Kurava” sözcükleriyle adlandırılıyorlar.

2002 yılında yapılan çalışmalara göre sayıları 47.502 olan Narikuravarlar, ağırlıklı olarak Hindistan’ın güney batı ucundaki Tamil Nadu ve ülkenin güney doğu ucundaki Kerala eyaletlerinde yaşıyorlar. Gujarat ve Rajastan’dan göç ettikleri düşünülen Narikuravaların Roman Çingenelerinin ataları ile bağlantılı olabilecekleri yönünde tartışmalar bulunuyor. Narikuravarlar, Hint-Avrupa dillerinden olduğu kabul edilen Vagriboli dilini konuşuyorlar.

Kesin tarihi bilinmemekle birlikte Narikuravalar’ın ormanlara girişlerinin çoban kabileler tarafından yasaklanmasından sonra zanaatçılıkla yaşamlarını idame ettirmeye başladıkları düşünülmektedir. Süs eşyaları yapıp, bunları müşteri topluluklar arasında dolaşarak satan Narikuravarlar’ın kanuni statülerinin belirlenmesi 19. yüzyılda gerçekleşti. Narikuravarlar Hindistan’ın İngiliz sömürgesi olmasından sonra 1871’de “Sabıkalı Kavimler” yasasının kapsamında değerlendirilmeye başlandılar. Hindistan’ın bağımsızlığını kazanmasına kadar süren bu durum 1952 yılında ortadan kalkmasına rağmen halen Narikuravarlar’ın karşılaştığı ayrımcılık sürüyor. Hindistan'ın geleneksel kast sisteminde “Dokunulmazlar” olarak sınıflandırılan Narikuravarlar, diğer dalit grupları gibi kast dışı sayılıyorlar. Hatta, Hindistan’ın kimi eyaletlerinde üst kastların mensupları Narikuravarları diğer dalit gruplarından daha alt seviyede değerlendiriyorlar.

Günümüzde Narikuravalar’ın önemli bir bölümü, Hindistan’ın zengin kenti Pondicherry’nin çöplüğünde yaşamlarını sürdürüyorlar. Çakal avcılığını kentin ormanlarında 8 yıl öncesine kadar devam ettiren Çingeneler, 2002 yılında belediyenin silah ruhsatlarını iptal etmesinden sonra avlanma şanslarını kaybetmişler. Geçimlerini ise kimyasal, evsel ve tıbbi atıkların bir arada olduğu kent çöplüğünden topladıkları plastik ve kağıtları satarak, dilencilik, müzisyenlik ve süs eşyaları yaparak sağlıyorlar.

Yerleşim yerleri hemen çöplüğün yakınında olan Narikuravar çocukları, okulların kayıtlarını almamaları ve yoksulluk nedeniyle okuyamıyorlar. Çöplükten kaynaklanan birçok hastalık bebek ölüm oranlarının çok yüksek olmasının nedenlerinin en başında geliyor. Diğer taraftan konutların dayanıksız malzemeden yapılmış olması da önemli bir sorun olarak Narikuravarlar’ın hayatlarını olumsuz etkiliyor. 2009 yılındaki şiddetli Muson yağmurları sonrasında evlerin büyük bir çoğunluğu yıkıldı. Sel sonrası yaşanan salgında ise 50’ye yakın çocuğun öldüğü düşünülüyor.

Kaynak: Wikipedia, http://www.villageoutreach.co.uk/